Amos 8

¹Haec ostendit mihi Dominus Deus: et ecce uncinus pomorum.

²Et dixit: Quid tu vides, Amos? Et dixi: Uncinum pomorum. Et dixit Dominus ad me: Venit finis super populum meum Israël; non adiiciam ultra ut pertranseam eum.

³Et stridebunt cardines templi in die illa, dicit Dominus Deus: multi morientur; in omni loco proiicietur silentium.

⁴Audite hoc, qui conteritis pauperem, et deficere facitis egenos terrae,

⁵dicentes: Quando transibit mensis, et venundabimus merces? et sabbatum, et aperiemus frumentum, ut imminuamus mensuram, et augeamus siclum, et supponamus stateras dolosas,

⁶ut possideamus in argento egenos et pauperes pro calceamentis, et quisquilias frumenti vendamus?

⁷Iuravit Dominus in superbiam Iacob: Si oblitus fuero usque ad finem omnia opera eorum.

⁸Numquid super isto non commovebitur terra, et lugebit omnis habitator eius, et ascendet quasi fluvius universus, et eiicicetur, et defluet, quasi rivus Aegypti?

⁹Et erit in die illa, dicit Dominus Deus: occidet sol in meridie, et tenebrescere faciam terram in die luminis:

¹⁰et convertam festivitates vestras in luctum, et omnia cantica vestra in planctum, et inducam super omne dorsum vestrum saccum, et super omne caput calvitium: et ponam eam quasi luctum unigeniti, et novissima eius quasi diem amarum.

¹¹Ecce dies veniunt, dicet Dominus, et mittam famem in terram: non famem panis, neque sitim aquae, sed audiendi verbum Domini.

¹²Et commovebuntur a mari usque ad mare, et ab aquilone usque ad orientem: circuibunt quaerentes verbum Domini, et non invenient.

¹³In die illa deficient virgines pulchrae et adolescentes in siti,

¹⁴qui iurant in delicto Samariae, et dicunt: Vivit Deus tuus, Dan, et vivit via Bersabee; et cadent, et non resurgent ultra.