Confronto
Luca 22
Martini, Vulgata Clementina e Testo greco (edizione patriarcale, 1904), versetto per versetto.
| Martini | Vulgata Clementina | Testo greco (edizione patriarcale, 1904) | |
|---|---|---|---|
| 1 | E avvicinavasi la festa degli azzimi, che chiamasi Pasqua: | Appropinquabat autem dies festus azymorum, qui dicitur Pascha: | Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα. |
| 2 | E i principi de' sacerdoti, e gli Scribi cercavano il modo di uccidere Gesù: ma avevan paura del popolo. | et quaerebant principes sacerdotum, et scribae, quomodo Iesum interficerent: timebant vero plebem. | καὶ ἐζήτουν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς τὸ πῶς ἀνέλωσιν αὐτόν· ἐφοβοῦντο γὰρ τὸν λαόν. |
| 3 | E Satana entrò in Giuda, cognominato Iscariote, uno de' dodici: | Intravit autem Satanas in Iudam, qui cognominabatur Iscariotes, unum de duodecim: | Εἰσῆλθε δὲ ὁ σατανᾶς εἰς Ἰούδαν τὸν ἐπικαλούμενον Ἰσκαριώτην, ὄντα ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δώδεκα, |
| 4 | E andò a discorrere coi principi de' sacerdoti, e coi magistrati del modo di darlo ad essi nelle mani. | et abiit, et locutus est cum principibus sacerdotum, et magistratibus, quemadmodum illum traderet eis. | καὶ ἀπελθὼν συνελάλησε τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι καὶ στρατηγοῖς τὸ πῶς αὐτὸν παραδῷ αὐτοῖς. |
| 5 | E ne fecer festa, e convennero di dargli una somma di denaro. | Et gavisi sunt, et pacti sunt pecuniam illi dare. | καὶ ἐχάρησαν, καὶ συνέθεντο αὐτῷ ἀργύρια δοῦναι· |
| 6 | E n'andò d'accordo. E cercava opportunità di darlo senza romore nelle lor mani. | Et spopondit, et quaerebat opportunitatem ut traderet illum sine turbis. | καὶ ἐξωμολόγησε, καὶ ἐζήτει εὐκαιρίαν τοῦ παραδοῦναι αὐτὸν αὐτοῖς ἄτερ ὄχλου. |
| 7 | E venne il dì degli azzimi, nel quale si doveva immolare la Pasqua. | Venit autem dies azymorum, in qua necesse erat occidi pascha. | Ἦλθε δὲ ἡ ἡμέρα τῶν ἀζύμων, ἐν ᾗ ἔδει θύεσθαι τὸ πάσχα, |
| 8 | E mandò Pietro, e Giovanni, dicendo loro: Andate, preparateci da mangiare la Pasqua. | Et misit Petrum et Ioannem, dicens: Euntes parate nobis pascha, ut manducemus. | καὶ ἀπέστειλε Πέτρον καὶ Ἰωάννην εἰπών· πορευθέντες ἑτοιμάσατε ἡμῖν τὸ πάσχα ἵνα φάγωμεν. |
| 9 | E quelli risposero: Dove vuoi tu che apparecchiamo? | At illi dixerunt: Ubi vis paremus? | οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμεν; |
| 10 | Ed ei disse loro: Al primo entrar in città vi imbatterete in un uomo, che avrà una brocca d'acqua: andategli dietro fino alla casa, nella quale entrerà, | Et dixit ad eos: Ecce introëuntibus vobis in civitatem occurret vobis homo quidam amphoram aquae portans: sequimini eum in domum, in quam intrat, | ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἰδοὺ εἰσελθόντων ὑμῶν εἰς τὴν πόλιν συναντήσει ὑμῖν ἄνθρωπος κεράμιον ὕδατος βαστάζων· ἀκολουθήσατε αὐτῷ εἰς τὴν οἰκίαν οὗ εἰσπορεύεται, |
| 11 | E direte al capo di casa: Il maestro dice a te: Dov'è l'ospizio, in cui io mangi la Pasqua co' miei discepoli? | et dicetis patrifamilias domus: Dicit tibi Magister: Ubi est diversorium, ubi pascha cum discipulis meis manducem? | καὶ ἐρεῖτε τῷ οἰκοδεσπότῃ τῆς οἰκίας· λέγει σοι ὁ διδάσκαλος, ποῦ ἐστι τὸ κατάλυμα ὅπου τὸ πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν μου φάγω; |
| 12 | Ed egli vi mostrerà un gran cenacolo messo in ordine, e ivi apparecchiate. | Et ipse ostendet vobis coenaculum magnum stratum, et ibi parate. | κἀκεῖνος ὑμῖν δείξει ἀνώγαιον μέγα ἐστρωμένον· ἐκεῖ ἑτοιμάσατε. |
| 13 | E andati che furono, trovarono, come Gesù aveva detto loro, e prepararon la Pasqua. | Euntes autem invenerunt sicut dixit illis, et paraverunt pascha. | ἀπελθόντες δὲ εὗρον καθὼς εἴρηκεν αὐτοῖς, καὶ ἡτοίμασαν τὸ πάσχα. |
| 14 | E giunta l'ora, si mise a tavola, e con esso i dodici Apostoli. | Et cum facta esset hora, discubuit, et duodecim apostoli cum eo. | Καὶ ὅτε ἐγένετο ἡ ὥρα, ἀνέπεσε, καὶ οἱ δώδεκα ἀπόστολοι σὺν αὐτῷ. |
| 15 | E disse loro: Ardentemente ho bramato di mangiar questa Pasqua con voi prima della mia passione. | Et ait illis: Desiderio desideravi hoc pascha manducare vobiscum, antequam patiar. | καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· ἐπιθυμίᾳ ἐπεθύμησα τοῦτο τὸ πάσχα φαγεῖν μεθ᾽ ὑμῶν πρὸ τοῦ με παθεῖν· |
| 16 | Imperocché vi dico, che non ne mangerò più, fino a tanto che ella sia adempita nel regno di Dio. | Dico enim vobis, quia ex hoc non manducabo illud, donec impleatur in regno Dei. | λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐκέτι οὐ μὴ φάγω ἐξ αὐτοῦ ἕως ὅτου πληρωθῇ ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ. |
| 17 | E preso il calice, e rese le grazie, disse: Prendete, e distribuitelo fra voi: | Et accepto calice gratias egit, et dixit: Accipite, et dividite inter vos. | καὶ δεξάμενος [τὸ] ποτήριον εὐχαριστήσας εἶπε· λάβετε τοῦτο καὶ διαμερίσατε ἑαυτοῖς· |
| 18 | Imperocché vi dico, che io non berò del frutto della vite, fino a tanto, che il regno di Dio sia vicino. | Dico enim vobis quod non bibam de generatione vitis donec regnum Dei veniat. | λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως ὅτου ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔλθῃ. |
| 19 | E preso il pane, rendè le grazie, e lo spezzò, e lo diede loro, dicendo: Questo è il mio corpo, il quale è dato per voi; fate questo in memoria di me. | Et accepto pane gratias egit, et fregit, et dedit eis, dicens: Hoc est corpus meum, quod pro vobis datur: hoc facite in meam commemorationem. | καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν. |
| 20 | Similmente ancora il calice, finita che fu la cena, dicendo: Questo è il calice, il nuovo testamento nel sangue mio, il quale per voi si spargerà. | Similiter et calicem, postquam coenavit, dicens: Hic est calix novum testamentum in sanguine meo, qui pro vobis fundetur. | ὡσαύτως καὶ τὸ ποτήριον μετὰ τὸ δειπνῆσαι λέγων· τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον. |
| 21 | Del rimanente ecco che la mano di chi mi tradisce, è meco a mensa. | Verumtamen ecce manus tradentis me, mecum est in mensa. | πλὴν ἰδοὺ ἡ χεὶρ τοῦ παραδιδόντος με μετ᾽ ἐμοῦ ἐπὶ τῆς τραπέζης. |
| 22 | E quanto al Figliuol dell'uomo egli sen va, secondo che è stabilito; ma guai all'uomo, da cui sarà egli tradito. | Et quidem Filius hominis, secundum quod definitum est, vadit: verumtamen vae homini illi per quem tradetur. | καὶ ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου πορεύεται κατὰ τὸ ὡρισμένον· πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾽ οὗ παραδίδοται. |
| 23 | Ed essi cominciarono a domandare l'uno all'altro, chi di loro fosse colui, che tal cosa avrebbe fatto. | Et ipsi coeperunt quaerere inter se quis esset ex eis qui hoc facturus esset. | καὶ αὐτοὶ ἤρξαντο συζητεῖν πρὸς ἑαυτοὺς τὸ τίς ἄρα εἴη ἐξ αὐτῶν ὁ τοῦτο μέλλων πράσσειν. |
| 24 | Nacque di più tra di loro contesa sopra chi di essi paresse essere il maggiore. | Facta est autem et contentio inter eos, quis eorum videretur esse maior. | Ἐγένετο δὲ καὶ φιλονεικία ἐν αὐτοῖς, τὸ τίς αὐτῶν δοκεῖ εἶναι μείζων. |
| 25 | Ma egli disse loro: I re delle genti le governano con impero: e quelli, che le hanno sotto il loro dominio, si chiamano benefattori. | Dixit autem eis: Reges gentium dominantur eorum: et qui potestatem habent super eos, benefici vocantur. | ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριεύουσιν αὐτῶν, καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες αὐτῶν εὐεργέται καλοῦνται· |
| 26 | Non così però tra di voi: ma chi tra di voi è più grande, sia come il più piccolo: e colui, che precede, sia come uno che serve. | Vos autem non sic: sed qui maior est in vobis, fiat sicut minor: et qui praecessor est, sicut ministrator. | ὑμεῖς δὲ οὐχ οὕτως, ἀλλ᾽ ὁ μείζων ἐν ὑμῖν γινέσθω ὡς ὁ νεώτερος, καὶ ὁ ἡγούμενος ὡς ὁ διακονῶν. |
| 27 | Imperocché chi è da più, colui, che siede, o colui, che serve a tavola? Non è egli da più colui, che siede? Or io sono tra voi come uno, che serve. | Nam quis maior est, qui recumbit, an qui ministrat? nonne qui recumbit? Ego autem in medio vestrum sum, sicut qui ministrat: | τίς γὰρ μείζων, ὁ ἀνακείμενος ἢ ὁ διακονῶν; οὐχὶ ὁ ἀνακείμενος; ἐγὼ δέ εἰμι ἐν μέσῳ ὑμῶν ὡς ὁ διακονῶν. |
| 28 | E voi siete quelli, che avete continuato a star meco nelle mie tentazioni: | vos autem estis, qui permansistis mecum in tentationibus meis. | ὑμεῖς δέ ἐστε οἱ διαμεμενηκότες μετ᾽ ἐμοῦ ἐν τοῖς πειρασμοῖς μου· |
| 29 | E io dispongo a favor vostro del regno, come il Padre ne ha disposto a favor mio, | Et ego dispono vobis sicut disposuit mihi Pater meus regnum, | κἀγὼ διατίθεμαι ὑμῖν καθὼς διέθετό μοι ὁ πατήρ μου βασιλείαν, |
| 30 | Affinché mangiate, e beviate alla mia mensa nel regno mio: e sediate in trono a far giudizio delle dodici tribù d'Israele. | ut edatis et bibatis super mensam meam in regno meo, et sedeatis super thronos iudicantes duodecim tribus Israël. | ἵνα ἐσθίητε καὶ πίνητε ἐπὶ τῆς τραπέζης μου ἐν τῇ βασιλείᾳ μου, καὶ καθίσεσθε ἐπὶ θρόνων κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. |
| 31 | Disse di più il Signore: Simone, Simone, ecco che Satana va in cerca di voi per vagliarvi, come si fa del grano: | Ait autem Dominus: Simon, Simon, ecce Satanas expetivit vos ut cribraret sicut triticum: | Εἶπε δὲ ὁ Κύριος· Σίμων Σίμων, ἰδοὺ ὁ σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ σινιάσαι ὡς τὸν σῖτον· |
| 32 | Ma io ho pregato per te, affinché la tua fede non venga meno: e tu una volta ravveduto conferma i tuoi fratelli. | ego autem rogavi pro te ut non deficiat fides tua: et tu aliquando conversus, confirma fratres tuos. | ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου· καὶ σύ ποτε ἐπιστρέψας στήριξον τοὺς ἀδελφούς σου. |
| 33 | Egli però dissegli: Signore, son pronto ad andar teco e alla prigione, e alla morte. | Qui dixit ei: Domine, tecum paratus sum et in carcerem et in mortem ire. | ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, μετὰ σοῦ ἕτοιμός εἰμι καὶ εἰς φυλακὴν καὶ εἰς θάνατον πορεύεσθαι. |
| 34 | Ma Gesù gli disse: Dico a te, o Pietro, non canterà oggi il gallo prima, che tu per tre volte nieghi d'avermi conosciuto. | At ille dixit: Dico tibi, Petre, non cantabit hodie gallus, donec ter abneges nosse me. Et dixit eis: | ὁ δὲ εἶπε· λέγω σοι, Πέτρε, οὐ φωνήσει σήμερον ἀλέκτωρ πρὶν ἢ τρὶς ἀπαρνήσῃ μὴ εἰδέναι με. |
| 35 | E disse loro: Quando vi mandai senza sacca, senza borsa, e senza scarpe, vi mancò egli mai nulla? | Quando misi vos sine sacculo, et pera, et calceamentis, numquid aliquid defuit vobis? | Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὅτε ἀπέστειλα ὑμᾶς ἄτερ βαλλαντίου καὶ πήρας καὶ ὑποδημάτων, μή τινος ὑστερήθητε; οἱ δὲ εἶπον· οὐθενός. |
| 36 | Ed essi dissero: Nulla. Disse loro adunque: Adesso poi chi ha una sacca, la prenda; e così anche la borsa: e chi non la ha, venda la sua tonaca, e comperi una spada. | At illi dixerunt: Nihil. Dixit ergo eis: Sed nunc qui habet sacculum, tollat; similiter et peram: et qui non habet, vendat tunicam suam et emat gladium. | εἶπεν οὖν αὐτοῖς· ἀλλὰ νῦν ὁ ἔχων βαλλάντιον ἀράτω, ὁμοίως καὶ πήραν, καὶ ὁ μὴ ἔχων πωλήσει τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ καὶ ἀγοράσει μάχαιραν. |
| 37 | Imperocché vi dico, esser necessario tuttora, che in me si adempia quello, che è stato scritto: Egli è stato noverato tra gli scellerati. Imperocché le cose, che riguardano me, sono presso al loro compimento. | Dico enim vobis, quoniam adhuc hoc quod scriptum est, oportet impleri in me: Et cum iniquis deputatus est. Etenim ea quae sunt de me finem habent. | λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι ἔτι τοῦτο τὸ γεγραμμένον δεῖ τελεσθῆναι ἐν ἐμοί, τὸ καὶ μετὰ ἀνόμων ἐλογίσθη· καὶ γὰρ τὰ περὶ ἐμοῦ τέλος ἔχει. |
| 38 | Ma quelli risposero: Signore, ecco qui due spade. Ed ei disse loro: Non più. | At illi dixerunt: Domine, ecce duo gladii hic. At ille dixit eis: Satis est. | οἱ δὲ εἶπον· Κύριε, ἰδοὺ μάχαιραι ὧδε δύο. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἱκανόν ἐστι. |
| 39 | E si mosse per andare secondo il suo solito al monte Oliveto. E i suoi discepoli ancora lo seguitarono. | Et egressus ibat secundum consuetudinem in monte Olivarum. Secuti sunt autem illum et discipuli. | Καὶ ἐξελθὼν ἐπορεύθη κατὰ τὸ ἔθος εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν· ἠκολούθησαν δὲ αὐτῷ καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. |
| 40 | E giunto che vi fu, disse loro: Orate a fine di non cadere in tentazione. | Et cum pervenisset ad locum, dixit illis: Orate ne intretis in tentationem. | γενόμενος δὲ ἐπὶ τοῦ τόπου εἶπεν αὐτοῖς· προσεύχεσθε μὴ εἰσελθεῖν εἰς πειρασμόν. |
| 41 | E distaccossi da loro, quanto è un tiro di sasso: e inginocchiatosi orava, | Et ipse avulsus est ab eis quantum iactus est lapidis: et positis genibus orabat, | καὶ αὐτὸς ἀπεσπάσθη ἀπ᾽ αὐτῶν ὡσεὶ λίθου βολήν, καὶ θεὶς τὰ γόνατα προσηύχετο |
| 42 | Dicendo: Padre, se vuoi, allontana da me questo calice: per altro facciasi non la mia volontà, ma la tua. | dicens: Pater, si vis, transfer calicem istum a me: verumtamen non mea voluntas, sed tua fiat. | λέγων· πάτερ, εἰ βούλει παρενεγκεῖν τοῦτο τὸ ποτήριον ἀπ᾽ ἐμοῦ· πλὴν μὴ τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ σὸν γινέσθω. |
| 43 | E gli apparve un Angelo dal cielo per confortarlo. Ed entrato in agonia orava più intensamente. | Apparuit autem illi angelus de caelo, confortans eum. Et factus in agonia, prolixius orabat. | ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος ἀπ᾽ οὐρανοῦ ἐνισχύων αὐτόν. |
| 44 | E diede in un sudore, come di gocce di sangue, che scorreva a terra. | Et factus est sudor eius sicut guttae sanguinis decurrentis in terram. | καὶ γενόμενος ἐν ἀγωνίᾳ ἐκτενέστερον προσηύχετο. ἐγένετο δὲ ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος καταβαίνοντες ἐπὶ τὴν γῆν. |
| 45 | E alzatosi dall'orazione, e portatosi da' suoi discepoli, trovogli addormentati per la tristezza. | Et cum surrexisset ab oratione et venisset ad discipulos suos, invenit eos dormientes prae tristitia. | καὶ ἀναστὰς ἀπὸ τῆς προσευχῆς, ἐλθὼν πρὸς τοὺς μαθητὰς εὗρεν αὐτοὺς κοιμωμένους ἀπὸ τῆς λύπης, |
| 46 | E disse loro: Perché dormite? alzatevi, orate, affine di non entrare in tentazione. | Et ait illis: Quid dormitis? surgite, orate, ne intretis in tentationem. | καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τί καθεύδετε; ἀναστάντες προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν. |
| 47 | Prima che ei finisse di dir queste parole, ecco che sopraggiunse una truppa di gente: e colui, che chiamavasi Giuda, uno de' dodici, andava loro innanzi: e accostossi a Gesù per baciarlo. | Adhuc eo loquente, ecce turba: et qui vocabatur Iudas, unus de duodecim, antecedebat eos, et appropinquavit Iesu ut oscularetur eum. | Ἔτι δὲ αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ ὄχλος, καὶ ὁ λεγόμενος Ἰούδας, εἷς τῶν δώδεκα, προῆγεν αὐτούς, καὶ ἤγγισε τῷ Ἰησοῦ φιλῆσαι αὐτόν· τοῦτο γὰρ σημεῖον δεδώκει αὐτοῖς· ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστιν. |
| 48 | E Gesù gli disse: Giuda, con un bacio tradisci il Figliuolo dell'uomo? | Iesus autem dixit illi: Iuda, osculo Filium hominis tradis? | ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἰούδα, φιλήματι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδίδως; |
| 49 | E quelli, che erano intorno a Gesù, vedendo, dove la cosa andava a parare, gli dissero: Signore adopreremo noi la spada? | Videntes autem hi qui circa ipsum erant, quod futurum erat, dixerunt ei: Domine, si percutimus in gladio? | ἰδόντες δὲ οἱ περὶ αὐτὸν τὸ ἐσόμενον εἶπον αὐτῷ· Κύριε, εἰ πατάξομεν ἐν μαχαίρᾳ; |
| 50 | E uno di essi ferì un servo del principe dei Sacerdoti, e gli tagliò l'orecchio destro. | Et percussit unus ex illis servum principis sacerdotum, et amputavit auriculam eius dexteram. | καὶ ἐπάταξεν εἷς τις ἐξ αὐτῶν τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ ἀφεῖλεν αὐτοῦ τὸ οὖς τὸ δεξιόν. |
| 51 | Ma Gesù prese la parola, e disse: Basti così. E toccata l'orecchia di colui, lo risanò. | Respondens autem Iesus, ait: Sinite usque huc. Et cum tetigisset auriculam eius, sanavit eum. | ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ἐᾶτε ἕως τούτου· καὶ ἁψάμενος τοῦ ὠτίου αὐτοῦ ἰάσατο αὐτόν. |
| 52 | Disse poi Gesù ai principi de' sacerdoti, e ai prefetti del tempio, e ai seniori, i quali si erano mossi contro di lui: Siete venuti armati di spade, e di bastoni quasi contro un ladrone? | Dixit autem Iesus ad eos qui venerant ad se principes sacerdotum, et magistratus templi, et seniores: Quasi ad latronem existis cum gladiis et fustibus? | εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς παραγενομένους ἐπ᾽ αὐτὸν ἀρχιερεῖς καὶ στρατηγοὺς τοῦ ἱεροῦ καὶ πρεσβυτέρους· ὡς ἐπὶ λῃστὴν ἐξεληλύθατε μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων; |
| 53 | Quand'io con voi mi trovava ogni dì nel tempio, non istendeste mai la mano contro di me; ma questa è la vostra ora, e la balia delle tenebre. | Cum quotidie vobiscum fuerim in templo, non extendistis manus in me: sed haec est hora vestra, et potestas tenebrarum. | καθ᾽ ἡμέραν ὄντος μου μεθ᾽ ὑμῶν ἐν τῷ ἱερῷ οὐκ ἐξετείνατε τὰς χεῖρας ἐπ᾽ ἐμέ. ἀλλ᾽ αὕτη ἐστὶν ὑμῶν ἡ ὥρα καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ σκότους. |
| 54 | E preso che l'ebbero, lo condussero a casa del principe de' sacerdoti; e Pietro lo seguiva alla lontana. | Comprehendentes autem eum, duxerunt ad domum principis sacerdotum: Petrus vero sequebatur a longe. | Συλλαβόντες δὲ αὐτὸν ἤγαγον καὶ εἰσήγαγον αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀρχιερέως. ὁ δὲ Πέτρος ἠκολούθει μακρόθεν. |
| 55 | E avendo la gente acceso il fuoco nel cortile, e stando a sedere all'intorno, stava anche Pietro sedendo in mezzo ad essi. | Accenso autem igne in medio atrii et circumsedentibus illis, erat Petrus in medio eorum. | ἁψάντων δὲ πυρὰν ἐν μέσῳ τῆς αὐλῆς καὶ συγκαθισάντων αὐτῶν ἐκάθητο ὁ Πέτρος ἐν μέσῳ αὐτῶν. |
| 56 | E una serva veduto lui, che al fuoco sedeva, e miratolo fissamente, disse: questi ancora era con lui. | Quem cum vidisset ancilla quaedam sedentem ad lumen, et eum fuisset intuita, dixit: Et hic cum illo erat. | ἰδοῦσα δὲ αὐτὸν παιδίσκη τις καθήμενον πρὸς τὸ φῶς καὶ ἀτενίσασα αὐτῷ εἶπε· καὶ οὗτος σὺν αὐτῷ ἦν. |
| 57 | Ma egli lo rinnegò, dicendo: Donna, io nol conosco. | At ille negavit eum, dicens: Mulier, non novi illum. | ὁ δὲ ἠρνήσατο λέγων· γύναι, οὐκ οἶδα αὐτόν. |
| 58 | Di lì a poco un altro vedendolo, gli disse: Anche tu sei un di coloro. Ma Pietro disse: O uomo, io nol sono. | Et post pusillum alius videns eum, dixit: Et tu de illis es. Petrus vero ait: O homo, non sum. | καὶ μετὰ βραχὺ ἕτερος ἰδὼν αὐτὸν ἔφη· καὶ σὺ ἐξ αὐτῶν εἶ. ὁ δὲ Πέτρος εἶπεν· ἄνθρωπε, οὐκ εἰμί. |
| 59 | E quasi un'ora dopo un altro diceva asseverantemente: Certo anche questi era con lui: imperocché anch'egli è Galileo. | Et intervallo facto quasi horae unius, alius quidam affirmabat, dicens: Vere et hic cum illo erat: nam et Galilaeus est. | καὶ διαστάσης ὡσεὶ ὥρας μιᾶς ἄλλος τις διισχυρίζετο λέγων· ἐπ᾽ ἀληθείας καὶ οὗτος μετ᾽ αὐτοῦ ἦν· καὶ γὰρ Γαλιλαῖός ἐστιν. |
| 60 | E Pietro rispose: O uomo, io non so quel che tu dica. E immediatamente prima che egli avesse finite queste parole, il gallo cantò. | Et ait Petrus: Homo, nescio quid dicis. Et continuo, adhuc illo loquente, cantavit gallus. | εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· ἄνθρωπε, οὐκ οἶδα ὃ λέγεις. καὶ παραχρῆμα, ἔτι λαλοῦντος αὐτοῦ, ἐφώνησεν ἀλέκτωρ. |
| 61 | E il Signore si rivolse a mirar Pietro. E Pietro si ricordò della parola dettagli dal Signore: Prima che il gallo canti, mi rinnegherai tre volte. | Et conversus Dominus respexit Petrum, et recordatus est Petrus verbi Domini, sicut dixerat: Quia priusquam gallus cantet, ter me negabis. | καὶ στραφεὶς ὁ Κύριος ἐνέβλεψε τῷ Πέτρῳ, καὶ ὑπεμνήσθη ὁ Πέτρος τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου, ὡς εἶπεν αὐτῷ ὅτι πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι ἀπαρνήσῃ με τρίς· |
| 62 | E Pietro uscì fuora, e pianse amaramente. | Et egressus foras Petrus flevit amare. | καὶ ἐξελθὼν ἔξω ὁ Πέτρος ἔκλαυσε πικρῶς. |
| 63 | E que' che tenevan legato Gesù, lo schernivano, e davangli delle percosse. | Et viri qui tenebant illum, illudebant ei, caedentes. | Καὶ οἱ ἄνδρες οἱ συνέχοντες τὸν Ἰησοῦν ἐνέπαιζον αὐτῷ δέροντες, |
| 64 | E gli bendarono gli occhi, e gli davano delle guanciate; e lo interrogavano con dire: Indovina, chi è, che ti ha percosso? | Et velaverunt eum, et percutiebant faciem eius: et interrogabant eum, dicentes: Prophetiza, quis est, qui te percussit? | καὶ περικαλύψαντες αὐτὸν ἔτυπτον αὐτοῦ τὸ πρόσωπον καὶ ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες· προφήτευσον τίς ἐστιν ὁ παίσας σε; |
| 65 | E molte altre cose bestemmiando dicevano contro di lui. | Et alia multa blasphemantes dicebant in eum. | καὶ ἕτερα πολλὰ βλασφημοῦντες ἔλεγον εἰς αὐτόν. |
| 66 | E appena fattosi giorno, si radunarono gli anziani del popolo, e i principi dei sacerdoti, e gli Scribi, e lo menarono nel loro sinedrio, e gli dissero: Se tu se' il Cristo, dillo a noi. | Et ut factus est dies, convenerunt seniores plebis, et principes sacerdotum, et scribae, et duxerunt illum in concilium suum, dicentes: Si tu es Christus, dic nobis. | Καὶ ὡς ἐγένετο ἡμέρα, συνήχθη τὸ πρεσβυτέριον τοῦ λαοῦ, ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς, καὶ ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς τὸ συνέδριον ἑαυτῶν λέγοντες· |
| 67 | Ma egli disse loro: Se io vel dirò, voi non mi crederete: | Et ait illis: Si vobis dixero, non credetis mihi: | εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστός, εἰπὲ ἡμῖν. εἶπε δὲ αὐτοῖς· ἐὰν ὑμῖν εἴπω, οὐ μὴ πιστεύσητε, |
| 68 | E se anche v'interrogherò, non mi risponderete, né mi darete libertà. | si autem et interrogavero, non respondebitis mihi, neque dimittetis. | ἐὰν δὲ καὶ ἐρωτήσω, οὐ μὴ ἀποκριθῆτέ μοι ἢ ἀπολύσητε· |
| 69 | Ma da ora in poi sarà il Figliuolo dell'uomo assiso alla destra della virtù di Dio. | Ex hoc autem erit Filius hominis sedens a dextris virtutis Dei. | ἀπὸ τοῦ νῦν ἔσται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καθήμενος ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ. |
| 70 | Tutti gli dissero: Tu dunque se' Figliuolo di Dio? Egli rispose: Voi lo dite, io lo sono. | Dixerunt autem omnes: Tu ergo es Filius Dei? Qui ait: Vos dicitis, quia ego sum. | εἶπον δὲ πάντες· σὺ οὖν εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ; ὁ δὲ πρὸς αὐτοὺς ἔφη· ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐγώ εἰμι. |
| 71 | Ma quelli dissero: Che bisogno abbiamo omai di testimoni? abbiamo noi stessi udito dalla sua propria bocca. | At illi dixerunt: Quid adhuc desideramus testimonium? ipsi enim audivimus de ore eius. | οἱ δὲ εἶπον· τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτυρίας; αὐτοὶ γὰρ ἠκούσαμεν ἀπὸ τοῦ στόματος αὐτοῦ. |
