I ad Corinthios 13

¹Si linguis hominum loquar, et angelorum, caritatem autem non habeam, factus sum velut aes sonans, aut cymbalum tinniens. ²Et si habuero prophetiam, et noverim mysteria omnia, et omnem scientiam: et si habuero omnem fidem ita ut montes transferam, caritatem autem non habuero, nihil sum. ³Et si distribuero in cibos pauperum omnes facultates meas, et si tradidero corpus meum ita ut ardeam, caritatem autem non habuero, nihil mihi prodest. ⁴Caritas patiens est, benigna est. Caritas non aemulatur, non agit perperam, non inflatur, ⁵non est ambitiosa, non quaerit quae sua sunt, non irritatur, non cogitat malum, ⁶non gaudet super iniquitate, congaudet autem veritati: ⁷omnia suffert, omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet. ⁸Caritas numquam excidit: sive prophetiae evacuabuntur, sive linguae cessabunt, sive scientia destruetur. ⁹Ex parte enim cognoscimus, et ex parte prophetamus. ¹⁰Cum autem venerit quod perfectum est, evacuabitur quod ex parte est. ¹¹Cum essem parvulus, loquebar ut parvulus, sapiebam ut parvulus, cogitabam ut parvulus. Quando autem factus sum vir, evacuavi quae erant parvuli. ¹²Videmus nunc per speculum in aenigmate: tunc autem facie ad faciem. Nunc cognosco ex parte: tunc autem cognoscam sicut et cognitus sum. ¹³Nunc autem manent fides, spes, caritas, tria haec: maior autem horum est caritas.