Habacuc 2

¹Super custodiam meam stabo, et figam gradum super munitionem: et contemplabor ut videam quid dicatur mihi, et quid respondeam ad arguentem me.

²Et respondit mihi Dominus, et dixit: Scribe visum, et explana eum super tabulas, ut percurrat qui legerit eum.

³Quia adhuc visus procul; et apparebit in finem, et non mentietur: si moram fecerit, exspecta illum, quia veniens veniet, et non tardabit.

⁴Ecce qui incredulus est, non erit recta anima eius in semetipso; iustus autem in fide sua vivet.

⁵Et quomodo vinum potantem decipit, sic erit vir superbus, et non decorabitur: qui dilatavit quasi infernus animam suam, et ipse quasi mors, et non adimpletur: et congregabit ad se omnes gentes, et coacervabit ad se omnes populos.

⁶Numquid non omnes isti super eum parabolam sument, et loquelam aenigmatum eius, et dicetur: Vae ei qui multiplicat non sua? usquequo et aggravat contra se densum lutum?

⁷Numquid non repente consurgent qui mordeant te, et suscitabuntur lacerantes te, et eris in rapinam eis?

⁸Quia tu spoliasti gentes multas, spoliabunt te omnes qui reliqui fuerint de populis, propter sanguinem hominis, et iniquitatem terrae, civitatis, et omnium habitantium in ea.

⁹Vae qui congregat avaritiam malam domui suae, ut sit in excelso nidus eius, et liberari se putat de manu mali!

¹⁰Cogitasti confusionem domui tuae; concidisti populos multos, et peccavit anima tua.

¹¹Quia lapis de pariete clamabit, et lignum, quod inter iuncturas aedificiorum est, respondebit.

¹²Vae qui aedificat civitatem in sanguinibus, et praeparat urbem in iniquitate!

¹³Numquid non haec sunt a Domino exercituum? laborabunt enim populi in multo igne, et gentes in vacuum, et deficient.

¹⁴Quia replebitur terra, ut cognoscant gloriam Domini, quasi aquae operientes mare.

¹⁵Vae qui potum dat amico suo mittens fel suum, et inebrians ut aspiciat nuditatem eius!

¹⁶Repletus es ignominia pro gloria; bibe tu quoque, et consopire. Circumdabit te calix dexterae Domini, et vomitus ignominiae super gloriam tuam.

¹⁷Quia iniquitas Libani operiet te, et vastitas animalium deterrebit eos de sanguinibus hominum, et iniquitate terrae, et civitatis, et omnium habitantium in ea.

¹⁸Quid prodest sculptile, quia sculpsit illud fictor suus, conflatile, et imaginem falsam? quia speravit in figmento fictor eius, ut faceret simulacra muta.

¹⁹Vae qui dicit ligno: Expergiscere; Surge, lapidi tacenti! Numquid ipse docere poterit? ecce iste coopertus est auro et argento, et omnis spiritus non est in visceribus eius.

²⁰Dominus autem in templo sancto suo: sileat a facie eius omnis terra!