Habacuc 1

¹Onus quod vidit Habacuc propheta.

²Usquequo, Domine, clamabo, et non exaudies? vociferabor ad te, vim patiens, et non salvabis?

³Quare ostendisti mihi iniquitatem et laborem, videre praedam et iniustitiam contra me? Et factum est iudicium, et contradictio potentior.

⁴Propter hoc lacerata est lex, et non pervenit usque ad finem iudicium; quia impius praevalet adversus iustum, propterea egreditur iudicium perversum.

⁵Aspicite in gentibus, et videte; admiramini, et obstupescite: quia opus factum est in diebus vestris, quod nemo credet cum narrabitur.

⁶Quia ecce ego suscitabo Chaldaeos, gentem amaram et velocem, ambulantem super latitudinem terrae, ut possideat tabernacula non sua.

⁷Horribilis et terribilis est: ex semetipsa iudicium et onus eius egredietur.

⁸Leviores pardis equi eius, et velociores lupis vespertinis: et diffundentur equites eius: equites namque eius de longe venient; volabunt quasi aquila festinans ad comedendum.

⁹Omnes ad praedam venient, facies eorum ventus urens; et congregabit quasi arenam captivitatem.

¹⁰Et ipse de regibus triumphabit, et tyranni ridiculi eius erunt; ipse super omnem munitionem ridebit, et comportabit aggerem, et capiet eam.

¹¹Tunc mutabitur spiritus, et pertransibit, et corruet: haec est fortitudo eius dei sui.

¹²Numquid non tu a principio, Domine, Deus meus, sancte meus, et non moriemur? Domine, in iudicium posuisti eum, et fortem, ut corriperes, fundasti eum.

¹³Mundi sunt oculi tui, ne videas malum, et respicere ad iniquitatem non poteris. Quare respicis super iniqua agentes, et taces devorante impio iustiorem se?

¹⁴Et facies homines quasi pisces maris, et quasi reptile non habens principem.

¹⁵Totum in hamo sublevavit, traxit illud in sagena sua, et congregavit in rete suum. Super hoc laetabitur, et exsultabit.

¹⁶Propterea immolabit sagenae suae, et sacrificabit reti suo, quia in ipsis incrassata est pars eius, et cibus eius electus.

¹⁷Propter hoc ergo expandit sagenam suam, et semper interficere gentes non parcet.