Ad Titum 3

¹Admone illos principibus, et potestatibus subditos esse, dicto obedire, ad omne opus bonum paratos esse: ²neminem blasphemare, non litigiosos esse, sed modestos, omnem ostendentes mansuetudinem ad omnes homines. ³Eramus enim aliquando et nos insipientes, increduli, errantes, servientes desideriis, et voluptatibus variis, in malitia et invidia agentes, odibiles, odientes invicem. ⁴Cum autem benignitas et humanitas apparuit Salvatoris nostri Dei, ⁵non ex operibus iustitiae, quae fecimus nos, sed secundum suam misericordiam salvos nos fecit per lavacrum regenerationis et renovationis Spiritus Sancti, ⁶quem effudit in nos abunde per Iesum Christum Salvatorem nostrum: ⁷ut iustificati gratia ipsius, haeredes simus secundum spem vitae aeternae.

⁸Fidelis sermo est: et de his volo te confirmare: ut curent bonis operibus praeesse qui credunt Deo. Haec sunt bona, et utilia hominibus. ⁹Stultas autem quaestiones, et genealogias, et contentiones, et pugnas legis devita: sunt enim inutiles, et vanae. ¹⁰Haereticum hominem post unam et secundam correptionem devita: ¹¹sciens quia subversus est, qui eiusmodi est, et delinquit, cum sit proprio iudicio condemnatus.

¹²Cum misero ad te Artemam, aut Tychicum, festina ad me venire Nicopolim: ibi enim statui hiemare. ¹³Zenam legisperitum et Apollo sollicite praemitte, ut nihil illis desit. ¹⁴Discant autem et nostri bonis operibus praeesse ad usus necessarios: ut non sint infructuosi. ¹⁵Salutant te qui mecum sunt omnes: saluta eos qui nos amant in fide. Gratia Dei cum omnibus vobis. Amen.