Comparación
Filipenses 2
Torres Amat, Vulgata Clementina y Texto griego (edición patriarcal, 1904), versículo a versículo.
| Torres Amat | Vulgata Clementina | Texto griego (edición patriarcal, 1904) | |
|---|---|---|---|
| 1 | Por tanto si hay para mí alguna consolación en Cristo de parte de vosotros, si algún refrigerio de parte de vuestra caridad, si alguna unión entre nosotros por la participación de un mismo espíritu, si hay entrañas de compasión hacia este preso; | Si qua ergo consolatio in Christo, si quod solatium caritatis, si qua societas spiritus, si qua viscera miserationis: | Εἴ τις οὖν παράκλησις ἐν Χριστῷ, εἴ τι παραμύθιον ἀγάπης, εἴ τις κοινωνία Πνεύματος, εἴ τις σπλάγχνα καὶ οἰκτιρμοί, |
| 2 | haced cumplido mi gozo, sintiendo todos una misma cosa, teniendo una misma caridad, un mismo espíritu, unos mismos sentimientos, | implete gaudium meum ut idem sapiatis, eamdem caritatem habentes, unanimes, idipsum sentientes, | πληρώσατέ μου τὴν χαράν, ἵνα τὸ αὐτὸ φρονῆτε, τὴν αὐτὴν ἀγάπην ἔχοντες, σύμψυχοι, τὸ ἓν φρονοῦντες, |
| 3 | no haciendo nada por tema, ni por vanagloría, sino que cada uno por humildad mire como superiores a los otros, | nihil per contentionem, neque per inanem gloriam: sed in humilitate superiores sibi invicem arbitrantes, | μηδὲν κατὰ ἐριθείαν ἢ κενοδοξίαν, ἀλλὰ τῇ ταπεινοφροσύνῃ ἀλλήλους ἡγούμενοι ὑπερέχοντας ἑαυτῶν. |
| 4 | atendiendo cada cual, no solamente al bien de sí mismo, sino a lo que redunda en bien del prójimo. | non quae sua sunt singuli considerantes, sed ea quae aliorum. | μὴ τὰ ἑαυτῶν ἕκαστος σκοπεῖτε, ἀλλὰ καὶ τὰ ἑτέρων ἕκαστος. |
| 5 | Porque habéis de tener en vuestros corazones los mismos sentimientos, que tuvo Jesucristo en el suyo; | Hoc enim sentite in vobis, quod et in Christo Iesu: | Τοῦτο γὰρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, |
| 6 | el cual teniendo la naturaleza de Dios, no fue por usurpación sino por esencia el ser igual a Dios; | qui cum in forma Dei esset, non rapinam arbitratus est esse se aequalem Deo: | ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, |
| 7 | y no obstante se anonadó a sí mismo tomando la forma o naturaleza de siervo, hecho semejante a los demás hombres, y reducido a la condición de hombre. | sed semetipsum exinanivit, formam servi accipiens, in similitudinem hominum factus, et habitu inventus ut homo. | ἀλλ᾽ ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος, |
| 8 | Se humilló a sí mismo haciéndose obediente hasta la muerte, y muerte de cruz. | Humiliavit semetipsum factus obediens usque ad mortem, mortem autem crucis. | καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ. |
| 9 | Por lo cual también Dios le ensalzó sobre todas las cosas, y le dio nombre superior a todo nombre; | Propter quod et Deus exaltavit illum, et donavit illi nomen, quod est super omne nomen: | Διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, |
| 10 | a fin de que al nombre de Jesús se doble toda rodilla en el cielo, en la tierra, y en el infierno; | ut in nomine Iesu omne genu flectatur caelestium, terrestrium et infernorum, | ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, |
| 11 | y toda lengua confiese, que el Señor Jesucristo está en la gloria de Dios Padre. | et omnis lingua confiteatur, quia Dominus Iesus Christus in gloria est Dei Patris. | καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ πατρός. |
| 12 | Por lo cual, carísimos míos, (puesto que siempre habéis sido obedientes a mi doctrina, sedlo ahora) trabajad con temor y temblor en la obra de vuestra salvación, no solo como en mi presencia, sino mucho más ahora en ausencia mía. | Itaque carissimi mei (sicut semper obedistis), non ut in praesentia mei tantum, sed multo magis nunc in absentia mea, cum metu et tremore vestram salutem operamini. | Ὥστε, ἀγαπητοί μου, καθὼς πάντοτε ὑπηκούσατε, μὴ ὡς ἐν τῇ παρουσίᾳ μου μόνον, ἀλλὰ νῦν πολλῷ μᾶλλον ἐν τῇ ἀπουσίᾳ μου, μετὰ φόβου καὶ τρόμου τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν κατεργάζεσθε· |
| 13 | Pues Dios es el que obra o produce en vosotros por un puro efecto de su buena voluntad, no solo el querer, sino el ejecutar. | Deus est enim, qui operatur in vobis et velle, et perficere pro bona voluntate. | ὁ Θεὸς γάρ ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεῖν ὑπὲρ τῆς εὐδοκίας. |
| 14 | Haced pues todas las cosas sin murmuraciones, ni perplejidades, | Omnia autem facite sine murmurationibus et haesitationibus: | πάντα ποιεῖτε χωρὶς γογγυσμῶν καὶ διαλογισμῶν, |
| 15 | para que seáis irreprensibles y sencillos como hijos de Dios, sin tacha en medio de una nación depravada y perversa; en donde resplandecéis como lumbreras del mundo, | ut sitis sine querela, et simplices filii Dei, sine reprehensione in medio nationis pravae et perversae: inter quos lucetis sicut luminaria in mundo, | ἵνα γένησθε ἄμεμπτοι καὶ ἀκέραιοι, τέκνα Θεοῦ ἀμώμητα ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης, ἐν οἷς φαίνεσθε ὡς φωστῆρες ἐν κόσμῳ, |
| 16 | conservando la palabra de vida que os he predicado, para que yo me gloríe en el día de Cristo, de que no he corrido en balde, ni en balde he trabajado. | verbum vitae continentes ad gloriam meam in die Christi, quia non in vacuum cucurri, neque in vacuum laboravi. | λόγον ζωῆς ἐπέχοντες, εἰς καύχημα ἐμοὶ εἰς ἡμέραν Χριστοῦ, ὅτι οὐκ εἰς κενὸν ἔδραμον οὐδὲ εἰς κενὸν ἐκοπίασα. |
| 17 | Pues aun cuando yo haya de derramar mi sangre, a manera de libación, sobre el sacrificio y víctima de vuestra fe, me gozo, y me congratulo con todos vosotros. | Sed et si immolor supra sacrificium, et obsequium fidei vestrae, gaudeo, et congratulor omnibus vobis. | Ἀλλ᾽ εἰ καὶ σπένδομαι ἐπὶ τῇ θυσίᾳ καὶ λειτουργίᾳ τῆς πίστεως ὑμῶν, χαίρω καὶ συγχαίρω πᾶσιν ὑμῖν· |
| 18 | Y de eso mismo habéis vosotros de holgaros, y darme a mí el parabién. | Idipsum autem et vos gaudete, et congratulamini mihi. | τὸ δ᾽ αὐτὸ καὶ ὑμεῖς χαίρετε καὶ συγχαίρετέ μοι. |
| 19 | Yo espero en el Señor Jesús, enviaros muy presto a Timoteo, para consolarme yo también y alentarme, con saber de vuestras cosas. | Spero autem in Domino Iesu, Timotheum me cito mittere ad vos: ut et ego bono animo sim, cognitis quae circa vos sunt. | Ἐλπίζω δὲ ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ Τιμόθεον ταχέως πέμψαι ὑμῖν, ἵνα κἀγὼ εὐψυχῶ γνοὺς τὰ περὶ ὑμῶν· |
| 20 | Porque no tengo ninguna persona tan unida de corazón y espíritu conmigo como él, ni que se interese por vosotros con afecto más sincero. | Neminem enim habeo tam unanimem, qui sincera affectione pro vobis sollicitus sit. | οὐδένα γὰρ ἔχω ἰσόψυχον, ὅστις γνησίως τὰ περὶ ὑμῶν μεριμνήσει· |
| 21 | Visto que casi todos buscan sus propios intereses, no los de Jesucristo. | Omnes enim quae sua sunt quaerunt, non quae sunt Iesu Christi. | οἱ πάντες γὰρ τὰ ἑαυτῶν ζητοῦσιν, οὐ τὰ Χριστοῦ Ἰησοῦ. |
| 22 | Pues ya sabéis vosotros la experiencia que tengo de él, habiéndome servido en la predicación de el Evangelio, como un hijo al lado de su padre. | Experimentum autem eius cognoscite, quia sicut patri filius, mecum servivit in Evangelio. | τὴν δὲ δοκιμὴν αὐτοῦ γινώσκετε, ὅτι ὡς πατρὶ τέκνον σὺν ἐμοὶ ἐδούλευσεν εἰς τὸ εὐαγγέλιον. |
| 23 | Así que espero enviárosle, luego que yo vea arregladas mis cosas. | Hunc igitur spero me mittere ad vos, mox ut videro quae circa me sunt. | τοῦτον μὲν οὖν ἐλπίζω πέμψαι ὡς ἂν ἀπίδω τὰ περὶ ἐμὲ ἐξαυτῆς· |
| 24 | Confío asimismo en el Señor, que aun yo en persona he de ir dentro de muy poco tiempo a veros. | Confido autem in Domino quoniam et ipse veniam ad vos cito. | πέποιθα δὲ ἐν Κυρίῳ ὅτι καὶ αὐτὸς ταχέως ἐλεύσομαι. |
| 25 | Ínterin me ha parecido necesario el enviaros ya a Epafrodito mi hermano, y coadjutor en el ministerio, y compañero en los combates, apóstol o enviado vuestro, y que me ha asistido en mis necesidades; | Necessarium autem existimavi Epaphroditum fratrem, et cooperatorem, et commilitonem meum, vestrum autem apostolum, et ministrum necessitatis meae, mittere ad vos: | Ἀναγκαῖον δὲ ἡγησάμην Ἐπαφρόδιτον τὸν ἀδελφὸν καὶ συνεργὸν καὶ συστρατιώτην μου, ὑμῶν δὲ ἀπόστολον καὶ λειτουργὸν τῆς χρείας μου, πέμψαι πρὸς ὑμᾶς, |
| 26 | porque a la verdad él tenía grande ansia de veros a todos, y estaba angustiado, porque vosotros habíais sabido su enfermedad. | quoniam quidem omnes vos desiderabat: et moestus erat, propterea quod audieratis illum infirmatum. | ἐπειδὴ ἐπιποθῶν ἦν πάντας ὑμᾶς, καὶ ἀδημονῶν διότι ἠκούσατε ὅτι ἠσθένησε. |
| 27 | Y cierto que ha estado enfermo a punto de morir; pero Dios tuvo misericordia de él, y no solo de él, sino también de mí, para que yo no padeciese tristeza sobre tristeza. | Nam et infirmatus est usque ad mortem: sed Deus misertus est eius: non solum autem eius, verum etiam et mei, ne tristitiam super tristitiam haberem. | καὶ γὰρ ἠσθένησε παραπλήσιον θανάτου· ἀλλ᾽ ὁ Θεὸς αὐτὸν ἠλέησεν, οὐκ αὐτὸν δὲ μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐμέ, ἵνα μὴ λύπην ἐπὶ λύπην σχῶ. |
| 28 | Por eso le he despachado más presto, a fin de que con su vista os gocéis de nuevo, y así yo esté sin pena. | Festinantius ergo misi illum, ut viso eo iterum gaudeatis, et ego sine tristitia sim. | σπουδαιοτέρως οὖν ἔπεμψα αὐτόν, ἵνα ἰδόντες αὐτὸν πάλιν χαρῆτε, κἀγὼ ἀλυπότερος ὦ. |
| 29 | Recibidle pues con toda alegría en el Señor, y con el honor debido a semejantes personas, | Excipite itaque illum cum omni gaudio in Domino, et eiusmodi cum honore habetote; | προσδέχεσθε οὖν αὐτὸν ἐν Κυρίῳ μετὰ πάσης χαρᾶς, καὶ τοὺς τοιούτους ἐντίμους ἔχετε, |
| 30 | en atención a que por el servicio de Jesús-Cristo ha estado a las puertas de la muerte, exponiendo su vida, a trueque de suplir lo que vosotros desde ahí no podíais hacer en obsequio mío. | quoniam propter opus Christi usque ad mortem accessit, tradens animam suam ut impleret id quod ex vobis deerat erga meum obsequium. | ὅτι διὰ τὸ ἔργον τοῦ Χριστοῦ μέχρι θανάτου ἤγγισε, παραβουλευσάμενος τῇ ψυχῇ ἵνα ἀναπληρώσῃ τὸ ὑμῶν ὑστέρημα τῆς πρός με λειτουργίας. |
