Iudicum 21

¹Iuraverunt quoque filii Israël in Maspha, et dixerunt: Nullus nostrum dabit filiis Beniamin de filiabus suis uxorem.

²Veneruntque omnes ad domum Dei in Silo, et in conspectu eius sedentes usque ad vesperam, levaverunt vocem, et magno ululatu coeperunt flere, dicentes: ³Quare, Domine Deus Israël, factum est hoc malum in populo tuo, ut hodie una tribus auferretur ex nobis? ⁴Altera autem die diluculo consurgentes, exstruxerunt altare: obtuleruntque ibi holocausta, et pacificas victimas, et dixerunt: ⁵Quis non ascendit in exercitu Domini de universis tribubus Israël? grandi enim iuramento se constrinxerant, cum essent in Maspha, interfici eos qui defuissent. ⁶Ductique poenitentia filii Israël super fratre suo Beniamin, coeperunt dicere: Ablata est tribus una de Israël: ⁷unde uxores accipient? omnes enim in commune iuravimus, non daturos nos his filias nostras. ⁸Idcirco dixerunt: Quis est de universis tribubus Israël, qui non ascendit ad Dominum in Maspha? Et ecce inventi sunt habitatores Iabes Galaad in illo exercitu non fuisse. ⁹(Eo quoque tempore cum essent in Silo, nullus ex eis ibi repertus est.) ¹⁰Miserunt itaque decem millia viros robustissimos, et praeceperunt eis: Ite, et percutite habitatores Iabes Galaad in ore gladii, tam uxores quam parvulos eorum. ¹¹Et hoc erit quod observare debebitis: omne generis masculini, et mulieres quae cognoverunt viros, interficite; virgines autem reservate. ¹²Inventaeque sunt de Iabes Galaad quadringentae virgines, quae nescierunt viri thorum: et adduxerunt eas ad castra in Silo, in terram Chanaan. ¹³Miseruntque nuntios ad filios Beniamin, qui erant in petra Remmon, et praeceperunt eis, ut eos susciperent in pace. ¹⁴Veneruntque filii Beniamin in illo tempore, et datae sunt eis uxores de filiabus Iabes Galaad: alias autem non repererunt, quas simili modo traderent.

¹⁵Universusque Israël valde doluit, et egit poenitentiam super interfectione unius tribus ex Israël. ¹⁶Dixeruntque maiores natu: Quid faciemus reliquis, qui non acceperunt uxores? omnes in Beniamin feminae conciderunt, ¹⁷et magna nobis cura, ingentique studio providendum est, ne una tribus deleatur ex Israël. ¹⁸Filias enim nostras eis dare non possumus, constricti iuramento et maledictione qua diximus: Maledictus qui dederit de filiabus suis uxorem Beniamin. ¹⁹Ceperuntque consilium, atque dixerunt: Ecce solemnitas Domini est in Silo anniversaria, quae sita est ad septentrionem urbis Bethel, et ad orientalem plagam viae, quae de Bethel tendit ad Sichimam, et ad meridiem oppidi Lebona. ²⁰Praeceperuntque filiis Beniamin, atque dixerunt: Ite, ad latitate in vineis. ²¹Cumque videritis filias Silo ad ducendos choros ex more procedere, exite repente de vineis, et rapite ex eis singuli uxores singulas, et pergite in terram Beniamin. ²²Cumque venerint patres earum, ac fratres, et adversum vos queri coeperint atque iurgari, dicemus eis: Miseremini eorum: non enim rapuerunt eas iure bellantium atque victorum: sed rogantibus ut acciperent, non dedistis, et a vestra parte peccatum est. ²³Feceruntque filii Beniamin ut sibi fuerat imperatum: et iuxta numerum suum, rapuerunt sibi de his quae ducebant choros, uxores singulas: abieruntque in possessionem suam aedificantes urbes, et habitantes in eis.

²⁴Filii quoque Israël reversi sunt per tribus et familias in tabernacula sua. In diebus illis non erat rex in Israël: sed unusquisque quod sibi rectum videbatur, hoc faciebat.