II Petri 1

¹Simon Petrus, servus et apostolus Iesu Christi, iis qui coaequalem nobiscum sortiti sunt fidem in iustitia Dei nostri, et Salvatoris Iesu Christi. ²Gratia vobis, et pax adimpleatur in cognitione Dei, et Christi Iesu Domini nostri:

³Quomodo omnia nobis divinae virtutis suae, quae ad vitam et pietatem donata sunt, per cognitionem eius, qui vocavit nos propria gloria, et virtute, ⁴per quem maxima, et pretiosa nobis promissa donavit: ut per haec efficiamini divinae consortes naturae: fugientes eius, quae in mundo est, concupiscentiae corruptionem. ⁵Vos autem curam omnem subinferentes, ministrate in fide vestra virtutem, in virtute autem scientiam, ⁶in scientia autem abstinentiam, in abstinentia autem patientiam, in patientia autem pietatem, ⁷in pietate autem amorem fraternitatis, in amore autem fraternitatis caritatem. ⁸Haec enim si vobiscum adsint, et superent, non vacuos nec sine fructu vos constituent in Domini nostri Iesu Christi cognitione. ⁹Cui enim non praesto sunt haec, caecus est, et manu tentans, oblivionem accipiens purgationis veterum suorum delictorum. ¹⁰Quapropter fratres, magis satagite ut per bona opera certam vestram vocationem, et electionem faciatis: haec enim facientes, non peccabitis aliquando. ¹¹Sic enim abundanter ministrabitur vobis introitus in aeternum regnum Domini nostri et Salvatoris Iesu Christi. ¹²Propter quod incipiam vos semper commonere de his: et quidem scientes et confirmatos vos in praesenti veritate. ¹³Iustum autem arbitror quamdiu sum in hoc tabernaculo, suscitare vos in commonitione: ¹⁴certus quod velox est depositio tabernaculi mei secundum quod et Dominus noster Iesus Christus significavit mihi. ¹⁵Dabo autem operam et frequenter habere vos post obitum meum, ut horum memoriam faciatis.

¹⁶Non enim doctas fabulas secuti notam fecimus vobis Domini nostri Iesu Christi virtutem et praesentiam: sed speculatores facti illius magnitudinis. ¹⁷Accipiens enim a Deo Patre honorem et gloriam, voce delapsa ad eum huiuscemodi a magnifica gloria: Hic est Filius meus dilectus, in quo mihi complacui, ipsum audite. ¹⁸Et hanc vocem nos audivimus de caelo allatam, cum essemus cum ipso in monte sancto. ¹⁹Et habemus firmiorem propheticum sermonem: cui benefacitis attendentes quasi lucernae lucenti in caliginoso loco donec dies elucescat, et lucifer oriatur in cordibus vestris: ²⁰hoc primum intelligentes quod omnis prophetia Scripturae propria interpretatione non fit. ²¹Non enim voluntate humana allata est aliquando prophetia: sed Spiritu Sancto inspirati, locuti sunt sancti Dei homines.