II ad Corinthios 6

¹Adiuvantes autem exhortamur ne in vacuum gratiam Dei recipiatis. ²Ait enim: Tempore accepto exaudivi te, et in die salutis adiuvi te. Ecce nunc tempus acceptabile, ecce nunc dies salutis. ³Nemini dantes ullam offensionem, ut non vituperetur ministerium nostrum: ⁴sed in omnibus exhibeamus nosmetipsos sicut Dei ministros in multa patientia, in tribulationibus, in necessitatibus, in angustiis, ⁵in plagis, in carceribus, in seditionibus, in laboribus, in vigiliis, in ieiuniis, ⁶in castitate, in scientia, in longanimitate, in suavitate, in Spiritu Sancto, in caritate non ficta, ⁷in verbo veritatis, in virtute Dei, per arma iustitiae a dextris et a sinistris, ⁸per gloriam, et ignobilitatem, per infamiam, et bonam famam: ut seductores, et veraces, sicut qui ignoti, et cogniti: ⁹quasi morientes, et ecce vivimus: ut castigati, et non mortificati: ¹⁰quasi tristes, semper autem gaudentes: sicut egentes, multos autem locupletantes: tamquam nihil habentes, et omnia possidentes.

¹¹Os nostrum patet ad vos, o Corinthii; cor nostrum dilatatum est. ¹²Non angustiamini in nobis: angustiamini autem in visceribus vestris: ¹³eamdem autem habentes remunerationem, tamquam filiis dico, dilatamini et vos. ¹⁴Nolite iugum ducere cum infidelibus. Quae enim participatio iustitiae cum iniquitate? aut quae societas luci ad tenebras? ¹⁵quae autem conventio Christi ad Belial? aut quae pars fideli cum infideli? ¹⁶qui autem consensus templo Dei cum idolis? vos enim estis templum Dei vivi, sicut dicit Deus: Quoniam inhabitabo in illis, et inambulabo inter eos, et ero illorum Deus, et ipsi erunt mihi populus. ¹⁷Propter quod exite de medio eorum, et separamini, dicit Dominus, et immundum ne tetigeritis: ¹⁸et ego recipiam vos: et ero vobis in patrem, et vos eritis mihi in filios et filias, dicit Dominus omnipotens.