I Maccabaeorum 6

¹Et rex Antiochus perambulabat superiores regiones, et audivit esse civitatem Elymaidem in Perside nobilissimam, et copiosam in argento et auro, ²templumque in ea locuples valde, et illic velamina aurea, et loricae, et scuta, quae reliquit Alexander Philippi rex Macedo, qui regnavit primus in Graecia. ³Et venit, et quaerebat capere civitatem, et depraedari eam: et non potuit, quoniam innotuit sermo his qui erant in civitate: ⁴et insurrexerunt in praelium, et fugit inde, et abiit cum tristitia magna, et reversus est in Babyloniam. ⁵Et venit qui nuntiaret ei in Perside, quia fugata sunt castra quae erant in terra Iuda: ⁶et quia abiit Lysias cum virtute forti in primis, et fugatus est a facie Iudaeorum, et invaluerunt armis, et viribus, et spoliis multis, quae ceperunt de castris, quae exciderunt: ⁷et quia diruerunt abominationem, quam aedificaverat super altare quod erat in Ierusalem: et sanctificationem, sicut prius, circumdederunt muris excelsis, sed et Bethsuram civitatem suam. ⁸Et factum est ut audivit rex sermones istos, expavit, et commotus est valde: et decidit in lectum, et incidit in languorem prae tristitia, quia non factum est ei sicut cogitabat. ⁹Et erat illic per dies multos, quia renovata est in eo tristitia magna, et arbitratus est se mori. ¹⁰Et vocavit omnes amicos suos, et dixit illis: Recessit somnus ab oculis meis, et concidi, et corrui corde prae sollicitudine: ¹¹et dixi in corde meo: In quantam tribulationem deveni, et in quos fluctus tristitiae, in qua nunc sum: qui iucundus eram, et dilectus in potestate mea! ¹²Nunc vero reminiscor malorum quae feci in Ierusalem, unde et abstuli omnia spolia aurea et argentea quae erant in ea, et misi auferre habitantes Iudaeam sine causa. ¹³Cognovi ergo quia propterea invenerunt me mala ista: et ecce pereo tristitia magna in terra aliena. ¹⁴Et vocavit Philippum, unum de amicis suis, et praeposuit eum super universum regnum suum: ¹⁵et dedit ei diadema, et stolam suam, et annulum, ut adduceret Antiochum filium suum, et nutriret eum, et regnaret.

¹⁶Et mortuus est illic Antiochus rex anno centesimo quadragesimo nono. ¹⁷Et cognovit Lysias quoniam mortuus est rex, et constituit regnare Antiochum filium eius, quem nutrivit adolescentem: et vocavit nomen eius Eupator.

¹⁸Et hi qui erant in arce, concluserant Israël in circuitu sanctorum: et quaerebant eis mala semper, et firmamentum gentium. ¹⁹Et cogitavit Iudas disperdere eos: et convocavit universum populum, ut obsiderent eos. ²⁰Et convenerunt simul, et obsederunt eos anno centesimo quinquagesimo, et fecerunt ballistas et machinas. ²¹Et exierunt quidam ex eis qui obsidebantur: et adiunxerunt se illis aliqui impii ex Israël, ²²et abierunt ad regem, et dixerunt: Quousque non facis iudicium, et vindicas fratres nostros? ²³Nos decrevimus servire patri tuo, et ambulare in praeceptis eius, et obsequi edictis eius: ²⁴et filii populi nostri propter hoc alienabant se a nobis, et quicumque inveniebantur ex nobis, interficiebantur, et haereditates nostrae diripiebantur. ²⁵Et non ad nos tantum extenderunt manum, sed et in omnes fines nostros: ²⁶et ecce applicuerunt hodie ad arcem Ierusalem occupare eam, et munitionem Bethsuram munierunt: ²⁷et nisi praeveneris eos velocius, maiora quam haec facient, et non poteris obtinere eos.

²⁸Et iratus est rex, ut haec audivit: et convocavit omnes amicos suos, et principes exercitus sui, et eos qui super equites erant: ²⁹sed et de regnis aliis et de insulis maritimis venerunt ad eum exercitus conductitii. ³⁰Et erat numerus exercitus eius, centum millia peditum, et viginti millia equitum, et elephanti triginta duo, docti ad praelium. ³¹Et venerunt per Idumaeam, et applicuerunt ad Bethsuram, et pugnaverunt dies multos: et fecerunt machinas, et exierunt, et succenderunt eas igni, et pugnaverunt viriliter.

³²Et recessit Iudas ab arce, et movit castra ad Bethzacharam contra castra regis. ³³Et surrexit rex ante lucem, et concitavit exercitus in impetum contra viam Bethzacharam: et comparaverunt se exercitus in praelium, et tubis cecinerunt: ³⁴et elephantis ostenderunt sanguinem uvae et mori, ad acuendos eos in praelium: ³⁵et diviserunt bestias per legiones, et astiterunt singulis elephantis mille viri in loricis concatenatis, et galeae aereae in capitibus eorum: et quingenti equites ordinati unicuique bestiae electi erant. ³⁶Hi ante tempus, ubicumque erat bestia, ibi erant: et quocumque ibat, ibant, et non discedebant ab ea. ³⁷Sed et turres ligneae super eos firmae protegentes super singulas bestias: et super eas machinae: et super singulas viri virtutis triginta duo, qui pugnabant desuper: et Indus magister bestiae. ³⁸Et residuum equitatum hinc et inde statuit in duas partes, tubis exercitum commovere, et perurgere constipatos in legionibus eius. ³⁹Et ut refulsit sol in clypeos aureos et aereos, resplenduerunt montes ab eis, et resplenduerunt sicut lampades ignis. ⁴⁰Et distincta est pars exercitus regis per montes excelsos, et alia per loca humilia: et ibant caute et ordinate. ⁴¹Et commovebantur omnes inhabitantes terram a voce multitudinis, et incessu turbae, et collisione armorum: erat enim exercitus magnus valde, et fortis.

⁴²Et appropiavit Iudas et exercitus eius in praelium, et ceciderunt de exercitu regis sexcenti viri. ⁴³Et vidit Eleazar filius Saura unam de bestiis loricatam loricis regis: et erat eminens super ceteras bestias, et visum est ei quod in ea esset rex: ⁴⁴et dedit se ut liberaret populum suum, et acquireret sibi nomen aeternum. ⁴⁵Et cucurrit ad eam audacter in medio legionis, interficiens a dextris et a sinistris, et cadebant ab eo huc atque illuc. ⁴⁶Et ivit sub pedes elephantis, et supposuit se ei, et occidit eum: et cecidit in terram super ipsum, et mortuus est illic. ⁴⁷Et videntes virtutem regis, et impetum exercitus eius, diverterunt se ab eis.

⁴⁸Castra autem regis ascenderunt contra eos in Ierusalem, et applicuerunt castra regis ad Iudaeam, et montem Sion. ⁴⁹Et fecit pacem cum his qui erant in Bethsura: et exierunt de civitate, quia non erant eis ibi alimenta conclusis, quia sabbata erant terrae. ⁵⁰Et comprehendit rex Bethsuram: et constituit illic custodiam servare eam. ⁵¹Et convertit castra ad locum sanctificationis dies multos: et statuit illic ballistas, et machinas, et ignis iacula, et tormenta ad lapides iactandos, et spicula, et scorpios ad mittendas sagittas, et fundibula. ⁵²Fecerunt autem et ipsi machinas adversus machinas eorum, et pugnaverunt dies multos. ⁵³Escae autem non erant in civitate, eo quod septimus annus esset: et qui remanserant in Iudaea de gentibus, consumpserant reliquias eorum, quae repositae fuerant. ⁵⁴Et remanserunt in sanctis viri pauci, quoniam obtinuerat eos fames: et dispersi sunt unusquisque in locum suum.

⁵⁵Et audivit Lysias quod Philippus, quem constituerat rex Antiochus cum adhuc viveret, ut nutriret Antiochum filium suum, et regnaret, ⁵⁶reversus esset a Perside et Media, et exercitus qui abierat cum ipso, et quia quaerebat suscipere regni negotia: ⁵⁷festinavit ire, et dicere ad regem, et duces exercitus: Deficimus quotidie, et esca nobis modica est; et locus, quem obsidemus, est munitus, et incumbit nobis ordinare de regno. ⁵⁸Nunc itaque demus dextras hominibus istis, et faciamus cum illis pacem, et cum omni gente eorum: ⁵⁹et constituamus illis ut ambulent in legitimis suis sicut prius: propter legitima enim ipsorum, quae despeximus, irati sunt, et fecerunt omnia haec. ⁶⁰Et placuit sermo in conspectu regis et principum: et misit ad eos pacem facere, et receperunt illam. ⁶¹Et iuravit illis rex et principes, et exierunt de munitione. ⁶²Et intravit rex montem Sion, et vidit munitionem loci: et rupit citius iuramentum quod iuravit, et mandavit destruere murum in gyro. ⁶³Et discessit festinanter, et reversus est Antiochiam, et invenit Philippum dominantem civitati: et pugnavit adversus eum, et occupavit civitatem.