Ecclesiastes 1

¹Verba Ecclesiastae, filii David, regis Ierusalem.

²Vanitas vanitatum, dixit Ecclesiastes; vanitas vanitatum, et omnia vanitas.

³Quid habet amplius homo de universo labore suo quo laborat sub sole?

⁴Generatio praeterit, et generatio advenit; terra autem in aeternum stat.

⁵Oritur sol et occidit, et ad locum suum revertitur; ibique renascens,

⁶gyrat per meridiem, et flectitur ad aquilonem. Lustrans universa in circuitu pergit spiritus, et in circulos suos revertitur.

⁷Omnia flumina intrant in mare, et mare non redundat; ad locum unde exeunt flumina revertuntur ut iterum fluant.

⁸Cunctae res difficiles; non potest eas homo explicare sermone. Non saturatur oculus visu, nec auris auditu impletur.

⁹Quid est quod fuit? Ipsum quod futurum est. Quid est quod factum est? Ipsum quod faciendum est.

¹⁰Nihil sub sole novum, nec valet quisquam dicere: Ecce hoc recens est: iam enim praecessit in saeculis quae fuerunt ante nos.

¹¹Non est priorum memoria; sed nec eorum quidem quae postea futura sunt erit recordatio apud eos qui futuri sunt in novissimo.

¹²Ego Ecclesiastes fui rex Israël in Ierusalem;

¹³et proposui in animo meo quaerere et investigare sapienter de omnibus quae fiunt sub sole. Hanc occupationem pessimam dedit Deus filiis hominum, ut occuparentur in ea.

¹⁴Vidi cuncta quae fiunt sub sole, et ecce universa vanitas et afflictio spiritus.

¹⁵Perversi difficile corriguntur, et stultorum infinitus est numerus.

¹⁶Locutus sum in corde meo, dicens: Ecce magnus effectus sum, et praecessi omnes sapientia qui fuerunt ante me in Ierusalem; et mens mea contemplata est multa sapienter, et didici.

¹⁷Dedique cor meum ut scirem prudentiam atque doctrinam, erroresque et stultitiam; et agnovi quod in his quoque esset labor et afflictio spiritus:

¹⁸eo quod in multa sapientia multa sit indignatio; et qui addit scientiam, addit et laborem.